Przyjemność z jazdy samochodem

Jest taka stara maksyma: "Siej myśli - zbieraj działanie. Siej działanie - zbieraj nawyk. Siej nawyk - zbieraj charakter. Siej charakter - zbieraj los." Wiem z doświadczenia, że na wprowadzenie tego w życie nigdy nie jest za późno. Kiedy ćwiczymy coś dzień po dniu przez miesiąc, utrwalamy w sobie nawyk robienia tego. Zmieniają się połączenia neurologiczne w mózgu , a czynność ta wchodzi nam dosłownie w krew.


Nie wiem, czy wspominałam, że prawo jazdy zrobiłam mając 19 lat i na tym się skończyło. Przez kolejnych 25 lat nie miałam odwagi siąść za kierownicą. Pewnie dlatego, że miał mnie kto wozić. Potem się okazało, że mąż i samochód odchodzą daleko i trzeba na szybko dokonać wyboru. Albo zebrać się na dowagę, albo do końca życia korzystać z komunikacji publicznej. W związku z tym, że jestem typem niezależnym wybrałam pierwsze rozwiązanie. Kupiłam samochód i w wieku 40+, bez dodatkowego kursu jazdy, postanowiłam zrealizować się jako kierowca.


Wsiadłam do samochodu z duszą na ramieniu. Bo  warunki psychomotoryczne już nie te i drogi po tych 25 latach zupełnie inne. Uczyłam się jeździć po niemal pustych ulicach, a teraz jezdnie wypchane po brzegi. Dojechałam gdzie chciałam, a przy wysiadaniu nogi miałam jak z waty. Kolana gięły mi się we wszystkie strony i pot spływał po plecach. Zastanawiałam się jak ja opanuję te wszystkie czynności, które trzeba wykonać w trakcie prowadzenia samochodu z postrzeganiem otoczenia i znaków drogowych.


Bo na początku skupiałam się tak na technice jazdy, że nie wiedziałam, czy w ogóle po drodze były jakieś znaki. Bardzo długo prowadzenie samochodu było dla mnie zajęciem bardzo stresującym. No ale sama sobie byłam winna. Kto późno zaczyna, ten się dłużej oswaja. Mimo to postanowiłam, że się nie poddam i nie ulegnę lękowi. Uwierzyłam, że mój czterdziestoletni mózg jest zdolny do wytworzenia tych nowych połączeń. I oto po tych kilku latach jazda samochodem zaczęła mi sprawiać przyjemność. Nowe do niedawna czynności weszły w krew i nie potrzebują już stu procent mojej uwagi.


To co wydawało mi się niemożliwe, stało się normalne. Nie jestem zwolenniczką powiedzenia, że życie zaczyna się po czterdziestce, bo ono może się zacząć w każdym innym momencie. Wiem za to jedno. Życie na pewno nie kończy się po czterdziestce i na nowe nigdy nie jest za późno! Nie boję się nowego i chyba tylko w wyborze zestawienia black&white trzymam się ciągle tego samego. Ale dlatego, że to lubię, a nie dlatego, że się boję spróbować czegoś innego. Zresztą zestawienie tych skandynawskich koników i tacy wyjątkowo mi się podoba. Zastanawiam się ostatnio jaką czynność mogłabym robić , a nie robię na co dzień? Jaki nawyk powinnam zacząć wprowadzać w krwioobieg? Czy wy macie coś takiego? Może warto zacząć tworzyć te nowe połączenia w mózgu i po miesiącu podzielić się wrażeniami z realizacji tych planów?




49 komentarzy :

  1. Lubię, podziwiam i będę wpadać częściej :) Brawo za odwagę! Ja mam taki sen po którym budzę się mokra: jadę samochodem bez prawa jazdy i zawsze łapie mnie policja. Zanim jednak mnie łapią przeżywam katusze na drodze! Rozumiem więc czym musiało być odnowienie nawyku jazdy. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. No swietna historia!!!tylko dlaczego tak dlugo zwlekalas?przeciez jazda samochodem to super frajda:-) moja ciocia zrobila prawko grubo po 50-tce, kupila auto I teraz smiga jak szalona:-) pozdrawiam Cie goraco I zycze szerokich drog:-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zwlekałam bo zawsze znalazł się jakiś pretekst. Teraz sama tego żałuję :)

      Usuń
  3. Fajnie, że śmigasz po drogach:))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Śmigam to tylko po niemieckich autostradach :)

      Usuń
  4. gratuluję! wspaniałe nastawienie i człowiek może wszystko:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Lilla wspaniały post, daje wiarę i nadzieję w to, że czasami rzeczy z pozoru niemożliwe stają się możliwe :))) wystarczy tylko chcieć i próbować! :) super - ciesze się razem z Toba i serdecznie gratuluję odwagi i samozaparcia, które się opłaciło.
    uściski!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzeba było zabrać się za to kilkanaście lat wcześniej :)

      Usuń
  6. Wielki szacunek dla Ciebie! Pięknie powiedziane i wykonane:-) Bravo. K.

    OdpowiedzUsuń
  7. miałam podobnie. tylko mnie zdążyli jeszcze wystraszyć zaraz po odebraniu prawa jazdy. Dłuższa historia. Grunt, że ruchu w mieście bałam się jak ognia. Obserwacja co się dzieje w koło i zmienianie biegów było ponad moje siły. Aż odkryłam automaty. Kupiłam 14-letnią (dziś 21) Toyotę i poszło. Co prawda do Warszawy sama sie nie ruszę, ale po moim mieście śmigam i nie muszę się prosić o pomoc.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja radzę sobie i z automatem i skrzynią manualną. To dobrze, że się mimo wszystko nie wystraszyłaś na amen :)

      Usuń
  8. Ja podobnie zrobiłam prawo jazdy i nie jeździłam , potem wsiadłąm po prawie 7 latach i pamiętam dobrze początki. Starałam się jeździć tak aby być na pierwszeństwie aby nie zatrzymywać się na skrzyżowaniu, albo na taka drogę na której nie ma górki, hi hi hi. Teraz jeżdżę pewnie z 15 lat i przerażają mnie duże miasta ale tam jest sama bardzo rzadko. Nie wyobrażam sobie życia na wsi bez samochodu. Chociaż miasto niedaleko. Dzieci do szkoły, zakupy itp.
    Warto stawiać sobie cele i dążyć do nich, teraz takim moim celem jest przygoda z drewnem , zobaczymy. pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ciekawi mnie ten twój "drewniany" cel :)

      Usuń
  9. Masz absolutną rację! Warto cały czas ćwiczyć umysł, uczyć sie nowych rzeczy, podejmować wyzwania. Ja mam bliżej do 50-tki ale mocno w to wierzę, że będąc ciągle aktywna nawet w wieku 70 lat dłużej zachowuje się świeżość umysłu i młodość. Przykładem jest moja mama która w wieku 70 lat nadal prowadzi samochód, bardzo dużo czyta, pochłania wiedzę te historyczna i te popularno naukową a ostatnio dostała od nas komputer i właśnie zaczęła z niego korzystać.

    OdpowiedzUsuń
  10. Gratuluję, muszę dać przeczytać córce- też zrobiła 2 lata temu prawko i nie jeździ.
    A ja to chyba muszę zacząć ćwiczyć, bo zdrowie niby ok, figura też, ale kondycha przy mojej czterdziestce...... kiepsko, oj kiepsko. Ale jak przeżyć ten pierwszy miesiąc zanim te połączenia powstaną to nie wiem :-)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja swoje też namawiam żeby się za to zabrały bo życie bywa nieprzewidywalne i dobrze mieć takie umiejętności na wszelki wypadek :)

      Usuń
  11. Kochana życie Twoje dopiero się rozwija!
    kiedy Mąż który mnie wszędzie woził zmarł miałam 64 lata i co? jeżdżę samochodem i wcale nie powiem że moje życie się skończyło.Trzeba dalej życ i przystosować się do nowego życia.
    Powodzenia w jeżdzie i buziaki

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem pełna podziwu dla ciebie. To kolejny dowód na to, że dobrze jest być przygotowanym na bardzo różne wypadki życiowe.

      Usuń
  12. Na naukę nigdy nie jest za późno,wystarczy chcieć! Ja miałam podobnie,też nie siedziałam za kółkiem z 10 lat i nagle zostałam z dnia na dzień postawiona przed faktem,że będę musiała jeździć.Dziś po kolejnych 10 latach nie wyobrażam sobie życia bez auta,to właśnie w nim najszybciej się odstresowuję i uspokajam.Im dłuższa trasa tym lepiej i chyba nawet jestem dobrym kierowcą :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trening czyni mistrza. Jak widać czasami przymusowa sytuacja jest najlepszym nauczycielem :)

      Usuń
  13. Podobno nauka jezykow jest najlepszym treningiem dla mozgu a co do jazdy samochodem to gratuluje. Mnie sama jakos nie ciagnie do tego i czuje ze zapewne rowniez bym miala nogi z waty :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie nie ciągnęło latami, a teraz żałuję że wcześniej się za to nie zabrałam. A poza tym kiedy zostałam sama musiałam poszukać dodatkowej pracy. Bez samochodu nie dałabym rady tego ogarnąć czasowo :)

      Usuń
  14. Post- świetny! Dałaś mi do myślenia, a maksymy nie znałam, ale zaraz przepiszę ją do mojego notatnika i stanie się jedną z ważniejszych dla mnie. Podziwiam Cię za odwagę, tyle lat nie jeździłaś i dałaś radę, więc myślę, że jest na tym świecie mało "rzeczy niemożliwych" dla Ciebie! Pozdrawiam ciepło i dziękuję za wspaniały, mądry post! Agnieszka:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło mi to czytać. Pewnie, że są rzeczy niemożliwe, ale zanim człowiek się podda, warto spróbować czy da radę :)

      Usuń
  15. Gratuluję odwagi :) Mnie mąż ciągle męczy żebym robiła prawko .Kiedyś zapał do jazdy miałam większy,nawet trochę przyuczałam się pod kierownictwem i okiem męża ale teraz jakoś wydaje mi się,że nie ogarnęłabym tego wszystkiego a poza tym obecne testy na prawko ponoć są straszne ;[

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. E tam! Skoro inni zdają to dlaczego ty miałabyś nie zdać? Ja zostałam bez męża bo postanowił zmienić swoje życie, Jaga (patrz wyżej) bo owdowiała. Nie wiesz, co tam jest ci pisane więc może lepiej się zmobilizować teraz?

      Usuń
  16. Ja zaczelam sie uczyc jazdy na nartach po 40cie. Nie jest to latwe, szczegolnie, ze nie da sie cwiczyc codziennie. Zaczelam kolejne studia, nowa, inna prace. Sa momenty, ze jest trudno, ale tez ciekawie, inaczej, ekscytujaco. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A bez tego nie byłoby trudno? Brawo za tyle zmian i nowości :) Podziwiam. Ja po 40 nauczyłam się jazdy na rolkach. Chociaż dobrze jeździłam kiedyś na łyżwach więc to nie była nauka od podstaw. Teraz niestety ze względu na przepuklinę kręgosłupa nie mogę tego robić

      Usuń
  17. To czego nie znamy zawsze wydaje nam się *groźne* ,
    a jak to poznamy , polubimy, nie wyobrażamy sobie życia bez tego :*** Po pewnym czasie staje się codziennością . Życzę Ci tego :**

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W tym przypadku już się stało codziennością. Dziękuję :)

      Usuń
  18. Ciszę się, że napisałaś ten post - może kiedyś się odważę. Mam prawo jazdy od 15 lat i od 14 nie jeżdżę :/ na samą myśl się stresuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No to nie czekaj dłużej, bo potem będzie jeszcze trudniej. Warto przełamać własny strach :)

      Usuń
  19. Ja, podobnie jak ty zaczęłam jeździć przed 40, mimo, że prawko miałam od 17 roku życia. I tak jeżdżę już ponad rok, cudowne uczucie być niezależnym, ale mimo wszystko lęk przed zmianą pasa ciągle gdzieś się czai :) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja boję się już tylko cofania w ciasnych miejscach :) Ale i nad tym pracuję

      Usuń
  20. Wiem co to znaczy stres za kierownicą. Ja po zrobieniu prawa jazdy nie jeździłam tylko kilka lat, ale i tak jak wsiadłam do auta, to przeżywałam koszmar. Zawsze ktoś musiał ze mną jeździć, żebym się mniej stresowała. Ale zmusiłam się, nie miałam wyjścia i tak trwało to chyba z pół roku, aż się zupełnie odstresowałam. Teraz pojadę wszystkim i wszędzie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie! Ten brak wyjścia sprawia, że strach da się pokonać :)

      Usuń
  21. No i super! tak trzymać. Wiadomo nie od dziś: chciec to móc♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I nie szukać wymówek :) Strach to żaden powód!

      Usuń
  22. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  23. Wpadłam tylko na chwilkę, ale zostaję na stałe. Wciągnęłaś mnie swoim blogiem na dobre. Cudownie tu, zagoszczę na dłużej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niezwykle mi miło :) Mam nadzieję, że się nie znudzisz :)

      Usuń
  24. Witaj! Post super- ja prawo jazdy zrobiłam półtora roku temu. Całe życie sobie wmawiałam że nie zrobię bo jestem za nerwowa, nie opanuje tego. Aż w końcu po czterdziestce stwierdziłam - bo jeśli teraz nie to kiedy, skąd wiem że się nie nadaje jeżeli się nie przekonam? Zrobiłam -ale jeździłam rzadko, ze stresem na ramieniu , dopiero ostatnio jeżdzę częściej i myslę o kupieniu autka,
    Po cztrerdziestce też zaczęłam jeździć na nartach, chodzić po górach, uprawiać fitness :-) pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  25. Ekstra blog! Trafiłem tu całkiem przypadkowo, ale cieszę się. Dołączam do grona stałych czytelników już dzisiaj! :)

    OdpowiedzUsuń
  26. Jazda samochodem jest wspaniała! Mógłbym jeździć cały czas :D Tylko skąd ja wezmę pieniądze na paliwo?:)

    OdpowiedzUsuń

Witam i cieszę się z wizyty.

kokonhome © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka